Ik moet bekennen dat ik de laatste jaren mijn hart een beetje verloren heb aan Champagne en haar streek. Waarmee ik geen afbreuk doe aan alle andere lekkere mousserende wijnen die over heel de wereld geproduceerd worden. Gisteren proefde ik tijdens een lezing over ‘Bruisende wijnen van de Wereld’, nog een lekkere Saronsberg Cap Classic en een meer dan correcte Prosecco Valdobbiadene Dea Rivalta uit Friuli. Voor veel van de aanwezigen was Cuvée Seigneur Ruffus van Vignobles des Agaises een ware ontdekking. Gemaakt van 100% chardonnay is dit een bijzonder verfrissende wijn met lekkere florale toetsen. We eindigden onze degustatie met de Cuvée Prestige van Champagne producent Etienne Lefèvre, een heerlijke wijn. Hij wordt gemaakt van de helft pinot noir en de helft chardonnay, waaraan 25% reservewijn wordt toegevoegd. Hij blijft 3 jaar sur latte, wat de wijn een diepe smaak geeft met subtiele aroma’s van biscuit, toast en steenvruchten. Een huis om goed in het oog te houden.

Champagne studiedag in Hotel- en Toerismeschool Spermalie
In het najaar organiseerde het Champagnebureau van de Benelux en de Hotel- en Toerismeschool Spermalie een studiedag rond duurzame ontwikkeling en milieuvriendelijke wijnbouw. Volgens Dominique Moncomble, verantwoordelijke van het project bij het CIVC, Comité Interprofessionel du Vin de Champagne, is dit de meest belangrijke ontwikkeling in het gebied. Er worden uiteraard in veel regio’s natuurvriendelijk gewerkt, maar met dit project neem de Champagne regio resoluut het voortouw in het streven naar duurzame wijnbouw.

Vier pijlers
“In Champagne hebben alle wijnbouwers, druiventelers, coöperatieven en alle grote wijnhuizen zich eensgezind geschaard achter het actieplan voor duurzame wijnbouw”, vertelt Moncomble “Dat houdt in dat we naar een 100% ecologische wijnbouw streven in onze regio”.
Op het eerste zicht lijkt deze resolute aanpak heel recent, maar toch stimuleert het CIVC al 15 jaar lang de wijnboeren om milieuvriendelijker te werken. Een team van specialisten sensibiliseren de wijnbouwers, overtuigen hen van de waarden van ecologische wijnbouw, geven opleidingen en begeleiden de wijnhuizen bij de overgang van klassieke wijnbouw naar duurzame wijnbouw. Uiteindelijk kunnen de wijnbouwers een certificaat verdienen waarbij ze erkend worden dat ze bewust voor duurzame wijnbouw kiezen.  Deze aanpak levert mooie resultaten: in 1998 bewerkten 11 wijnbouwers  slechts 60 ha biologische wijngaarden, terwijl recente cijfers uit 2012 een spectaculaire groei tonen van 404 ha biologische wijngaarden, bewerkt door 98 bedrijven.

Het milieubeleid van het CIVC is gebaseerd op 4 pijlers.

1. De beheersing van synthetische productiemiddelen en het weren van producten die risico’s inhouden voor de volksgezondheid.
   Dit houdt in dat er minder wordt gesproeid, maar ook, dat gekozen wordt voor natuurvriendelijkere producten, die goed afbreekbaar zijn.
   In 15 jaar tijd zijn de synthetische insecticiden en herbiciden met meer dan 50% afgenomen en sinds dit jaar zijn de spectaculaire sproeihelikopters volledig verdwenen. De champagne wijnboeren streven tegen 2018-2020 naar nogmaals 50% minder gebruik van bestrijdingsproducten. Dat doen ze o.a. door een intense aanwezigheid in de wijngaard.
   Op veel plaatsen in de wijngaarden staan kleine meetcentrales, waar vochtigheid en temperatuur worden bijgehouden. Hierdoor kunnen de wijnboeren tijdig mogelijke risico’s inschatten. Bij veel wijnhuizen worden insecten, zoals lieveheersbeestjes, ingezet als natuurlijke vijanden van bladluizen. Een andere natuurvriendelijke ingreep in de wijngaard zijn de minuscule plastic containers met (nagemaakte) lokstof van vrouwelijke vlinders. Ze worden verspreid in de wijngaarden. Aangetrokken door de lokstof zoekt het mannetje naar een vrouwtje, maar door de afwezigheid van de vrouwtjesvlinder is het mannetje verward en gebeurt geen bevruchting. Daardoor zijn er geen rupsen in de wijngaard. In 1996 werd deze vlindervriendelijke ingreep nog niet toegepast in Champagne, maar vandaag vinden we deze “confusion sexuelle du papillon” al in meer dan 13.500 ha wijngaarden.
2. Het behoud en opwaarderen van de terroir, de biodiversiteit en de landschappen van de Champagne.
   Sinds 2011 is er 72 miljoen euro geïnvesteerd in de verbetering en restauratie van de waterhuishouding. Zo werden tussen de heuvels, wijngaarden en langs randen en wegen tal van betonnen waterweggetjes aangelegd die het regenwater in goede banen leiden naar opvangbekkens. Een andere belangrijke ingreep is de aanplant van grassen tussen de ranken en langs de rand van de wijngaard. Daarnaast zien we veel nieuwe hagen die vandaag de streek opfleuren. Op veel plaatsen waar een open ruimte aanwezig is, zorgen de hagen voor een natuurlijke bescherming van de wijnranken. Het maakt de streek nog meer aantrekkelijk.
3. Het verantwoord en zorgzaam omgaan met water, bijproducten en afval.
   In Champagne wordt, net als in andere wijnregio’s, heel veel water verbruikt bij de productie van de wijn. Een duizelingwekkend cijfer van 600.000 m³ afvalwater en 120.000 ton bezinksel zorgen voor een afvalberg dat gelijk is aan de organische vervuiling van een stad met 200.000 inwoners.
   Veel water wordt gezuiverd en hergebruikt. De bijproducten (rist, gistresten, …) worden zoveel mogelijk gerecupereerd. Sommige producten worden gebruikt als natuurlijke meststof in de wijngaard, de marc of geperste druivenresten wordt verstookt tot alcohol voor de medische en cosmetica industrie en druivenpitten liggen aan de basis van druivenpitolie.  Andere zaken worden verwerkt tot veevoeder. Naast de organische afvalberg is er ook heel wat industrieel afval, zoals de metalen kroonkurken of kartonnen en plastiek verpakkingen.
   Ook hier is een intens programma opgezet om zoveel mogelijk zaken te recupereren of te verwerken in andere herbruikbare materialen. Er wordt gestreefd om tegen 2020 alle afvalproducten volledig te kunnen recupereren.
4. Uitdagingen m.b.t. energie en klimaat.
   Net als in andere economische regio’s zorgen de druiventeelt en champagneproductie voor een vrij hoge CO2-uitstoot. In Champagne wordt gestreefd om tegen 2050 de uitstoot van broeikastgassen met 75 à 80 % te reduceren. Op korte termijn wordt gewerkt om tegen 2020 de uitstoot te verminderen met 25%. Volgens de informatie van het CIVC is o.a. de promotie van biologische wijnbouw hiervoor een middel. Een meer overdachte, energievriendelijke en milieubewuste vinificatie is daarom noodzakelijk. Een ander aandachtspunt is het weren van vervuilende transportmiddelen, een betere isolatie en duurzame bouwstijl bij nieuwe projecten en strengere normen i.v.m. duurzame verpakkingsmaterialen (lichtere flessen, kartonnen dozen, …).

Besluit
Heel deze duurzame visie op de wijnbouw past perfect in de kandidatuur die de Franse regering heeft ingediend binnen het Werelderfgoed van de Unesco om de Champagne als waardevol gebied te erkennen. Daarbij verwijst de kandidatuur naar 2000 jaar wijnbouwtraditie in de regio met speciale aandacht voor de diepe kelders, de golvende en groene streek en de wijnhuizen van de beroemde Avenue du Champagne in Epernay en enkele grote “maisons” in Reims.

Zelf heb ik het landschap in Champagne in 20 jaar tijd intens en diepgaand zien veranderen. Op het einde van de jaren negentig zag je in de winter, verspreid over de wijngaarden, talrijke kleine vuurhaarden voor het verbranden van het snoeihout. De wijnbouwers verbrandden de takjes en twijgjes omdat ze bang waren voor de ziektekiemen die in het hout mogelijk aanwezig waren. Er werd in die tijd veel gesproeid met synthetische producten. Daardoor ontwikkelden de ranken zelf geen eigen weerbaarheid, vermits de verdediging tegen ziekten en schimmels van buiten kwam. Vandaag zijn de ranken meer en meer weerbaar en wordt het snoeihout verhakseld en verspreid als compost in de wijngaard. Langs en door de wijngaarden groeien grassen, klavers en allerlei soorten bloemen en kruiden. Het is heerlijk wandelen langs de hagen, waarin vogels hun nest maken en waar je bijen hoort zoemen. Het klinkt romantisch, maar deze schitterende evolutie heeft tevens gezorgd voor steeds betere wijnen en dat is voor de Champagneliefhebber misschien wel het  meest geapprecieerde gevolg van de duurzame wijnbouw in Champagne.

Nieuwste BOEK !!! Trappist naast én in je bord!

• Overheerlijke voor-, hoofd- en nagerechten, bereid met de tien authentieke trappistenbieren.

• Ook de jongste, buitenlandse telgen uit de trappistenfamilie komen aan bod.

• In samenwerking met de chefs van Hotelschool Spermalie en sommelier Gido Van Imschoot.

Achel, Chimay, La Trappe, Orval, Rochefort, Westmalle, Westvleteren, en recent ook Engelszell, Spencer en Zundert: de trappistenbieren worden geroemd voor hun hoge kwaliteit en hemelse, rijke smaak. Maar waarom enkel een trappist drinken, als die ook in je bord fantastisch smaakt?

Tim Cornille en Carl Delaey, twee chefs van Hotelschool Spermalie gingen met trappistenbier aan de slag in de keuken en bundelen hun toprecepten in Koken met trappistenbier. Aan tien trappisten wordt telkens een voor-, hoofd- en nagerecht gekoppeld: van chocolademousse met Rochefort tot loempia van zalm en pompelmoes met Orvalsausje. De trappistenbieren en -kazen komen helemaal tot hun recht in deze heerlijke gerechten!

Daarnaast biedt het boek ook inzicht in hoe de smaak van de trappistenbieren beter tot zijn recht komt in combinatie met andere ingrediënten. De uitvoerige beschrijvingen vertellen meer over de smaak van deze tien topbieren en de abdijen. Foodfotograaf Karl Bruninx brengt de gerechten in beeld.

De beschrijvingen van de trappistenbieren in dit  boek zijn het resultaat van een intens proces, waarin tal van trappistenliefhebbers betrokken waren. Aan het eindresultaat gingen enkele proeverijen vooraf.
In de maand februari hielden we een belangrijke degustatie samen met de twee chefs, praktijkleraars, ervaren bierproevers en enkele ernstige  liefhebbers.  Het boeiende aan deze proeverij was dat iedereen vanuit eigen ervaring en referenties de bieren probeerden te beschrijven.
Kort daarna mochten ook een aantal leden van de Vereniging Vlaamse Sommeliers hun proefervaringen vastleggen en Filiep Defraye, directeur van Hotel- en Toerismeschool Spermalie en
notoir trappistenliefhebber .
Al deze bevindingen en proefnotities toetste ik af aan mijn eigen referentiekader – ik hou zelf heel erg van trappistenbier –  en zo zijn de geur- en smaakbeschrijvingen in dit boek tot stand gekomen.

Als sommelier vond ik dit project een bijzonder boeiende zijsprong die ook voor mezelf zeer verrijkend was. Iedereen die de gastronomische wereld van nabij volgt, weet dat bier, naast wijn en water, een steeds belangrijker plaats inneemt in het restaurantgebeuren.

Toprestaurants stellen, naast hun wijnkaart, meer en meer een bierkaart samen. Ze werken daarvoor samen met bekende biersommeliers en zythologen, die hen adviseren. Dat betekent dat de taak van de sommelier veel verder gaat dan het aanbieden, selecteren en serveren van wijn. Een goede sommelier schoolt zich ook bij over bieren.
Wat valt op als ik de bierkaarten van de toprestaurants bekijk?  Op elke kaart staan streekbieren en abdijbieren, maar steevast is er een belangrijke selectie van trappistenbieren aanwezig.

Waarin onderscheid – voor mij – een trappist van andere bieren?  Is er een kenmerkende smaak van trappist?

• Er bestaat geen eenduidige smaak van trappist. Uit onze degustaties stellen we opnieuw vast dat trappistenbieren tot de zuiverste bieren behoren. Het zijn zeer goed gemaakte bieren met intense aroma’s, veel smaak en diepgang. Ze zijn gemaakt op basis van lange traditie en decennialange knowhow. Omdat de monniken uitsluitend brouwen ten behoeve van de behoeften van het kloosterleven moeten zij geen toegevingen doen aan de commercie. Een trappist is dus een puur ambachtelijk product met voor elke abdij een kenmerkende smaak.
  Ze zijn opvallend digestief en door hun hoog smaakgehalte zeer goed inzetbaar in de gastronomie.
• Daarnaast is er ook de mystiek of zoals iemand tijdens een degustatie omschreef: de magie van trappistenbier. Je proeft als het ware de spiritualiteit van elke abdij in je glas. Het zijn meditatiebieren die vragen naar een matige en geduldige consumptie, net zoals het geduldig brouwen van de monniken. Het zijn bieren om intens van te genieten.

In die zin was meewerken aan dit kookboek meestappen in de historische spiritualiteit van de abdijen en het was absoluut een intense en heel lekkere ervaring. Ik heb ook genoten van de samenwerking met Carl en Tim, de twee chefs die met veel passie en plezier dit project hebben gedragen. Ik geef hen daarom graag het woord.

Praktische informatie
Het boek kost 27,50 euro.
Er is een Nederlandstalige en een Franstalige versie op de markt.
Je kunt het boek kopen in elke boekhandel, aan de receptie van Hotel- en Toerismeschool Spermalie en uiteraard via mijzelf. Stuur een berichtje en we bezorgen jouw een exemplaar. Als we het  boek moeten opsturen, moet je wel nog verzendingskosten rekenen.

Cadeautip: een boek met enkele flesjes trappistenbier, origineel en lekker…

Hieronder vind je de resultaten van de grote proeverij “Beste Belgische Wijn 2014” die doorging op woensdag 17 september 2014
Een uitgebreid proefpanel, met meer dan 50 professionele proevers, samengesteld uit leden van de Vereniging Vlaamse Sommeliers hebben meer dan 50 stalen geproefd in drie categorieën: mousserend, rode wijn en witte wijn.
Er werd geproefd in functie van de beste kwaliteit. Dit betekent dat de hoogste punten een bronzen, zilveren of gouden medaille opleveren.
Dit zijn de resultaten:

Zoals we kunnen vaststellen is Limburg bijzonder goed vertegenwoordigd. Daarnaast is Château Bon Baron traditioneel een prijswinner. Het viel ons op dat de kwaliteit van de wijnen algemeen heel hoog waren en de punten dicht bijeen lagen.
De medaillewinnaars en hun wijnen worden voorgesteld en geproefd tijdens de happening van de Belgische wijnen op de beurs MEGAVINO op zondag 26 oktober. Tijdens de happening zullen alle winnaars hun diploma ontvangen.

VRIJDAG 6 JUNI TOT MAANDAG 9 JUNI 2014

“We geven onze reisgenoten een  waar Bourgogne bad”.
Dat hadden Ronny en ikzelf voor ogen bij het opmaken van ons programma.

Tijdens onze vierdaagse trip trokken we van Chablis naar de legendarische wijngaarden van de Côte de Nuits, reisden verder in de voetsporen van Bourvil en zijn kompanen naar Meursault waar we aan de voet van de wijngaard Les Rougeots kennis maakten met de terroir van de Côte de Beaune. Daarna ging de reis verder, via de Voie Verte langs Cluny naar Macon om te eindigen bovenop de mythische heuvel vanop La Côte de Py in Morgon.
Fotografe Liesbeth Verhulst volgde ons op de voet en legde enkele sfeerbeelden vast. Je vind ze hieronder in de pdf bijlage.

Een overzicht van de bezochte domeinen.

1. We startten onze ontdekkingsreis in Chablis, waar we Domaine REGNARD bezochten.
   De jonge sommelier van dienst liet ons 8 wijnen proeven, van de toegankelijke Petit Chablis tot de Grand Cru Valmur 1991. Vooral de vergelijkende proeverij van Valmur 1991 en Valmur 2001 was bijzonder interessant.
2. ‘s Avonds hadden we begeleide tasting in ons hotel in Beaune, met een uiteenzetting over Bourgogne, door Ronny en mezelf. Zoals we regelmatig doen, tijdens proeverijen van Bourgogne serveerden we eerst de rode pinot noir wijnen.
   We proefden:

• Monthelie ‘Les Hauts Brun’ 2010 – Domaine Denis Boussey (rood)
• Nuits St-Georges (Les Lavières’ 1999 – Domaine Jean Grivot (rood))
• Bourgogne Blanc 2011 Domaine Boisson – Vadot (Meursault)
• Meursault ‘Luchets’ 2009 – Domaine Jean-Francois Coche Dury

3. Op zaterdagochtend trokken we naar de wijngaarden van Meursault.
   “In Meursaults Fields” … aan de voet van de wijngaard Les Rougeots ontmoetten we Daniel Coche, broer van de beroemde wijnmaker Jean-Francois.
   We proefden
   – Bourgogne Blanc 1999 van Domaine Jean-Francois Coche-Dury . wit Conclusie: onvoorstelbaar jonge wijn.
4. Bij DOMAINE JEAN-PHILIPPE FICHET in Meursault proefden we verschillende vatstalen van rijpende wijn en daarna maakten we kennis met verschillende Meursaults van 2006, 2004, 2000, 1997 tot een Perrières uit 1989. Telkens geschonken in magnum flessen. Indrukwekkend.
5. Op zaterdagmiddag bezochten we DOMAINE CHANTAL LESCURE in Nuits-St-Georges met onze copain-vriend Francois Xaveriat, de ‘régisseur’ van het domein en een van de talentrijkste oenologen van de regio. Hier proefden we een zeer breed gamma wijnen uit verschillende dorpen van de Côtes de Nuits en Côtes de Beaune. Het domein maakt zeer goede Pommard ‘Les Vignots’ en een uitermate fijne en fluwelige Chambolle Musigny ‘Les Mombies’ uit 2011.
   Dit domein is te bezoeken en (na afspraak) krijg je een bijzondere educatieve uitleg.
6. Op zondagmorgen trokken we naar de Maconnais, waar we een afspraak hadden met het DOMAINE DES DEUX ROCHES in Davayé van de gereputeerde wijnmakers Jean-Luc Terrier en Christian Collovray. Net zoals vorig jaar blijft hun Saint Véran ‘Côte Rôtie” uit 2011 in mijn geheugen hangen als een heel verfijnde wijn. Ook hun Pouilly Fuissé Vieilles Vignes is mooi en fijn.
7. In de schitterend gelegen bistro – resto ’AUBERGE DU COL DU TRUGES’ in Morgon hadden we een ontmoeting en proeverij met Baptiste Condemine, een sympathieke en zeer goede wijnmaker . Hier maakten we kennis met zijn “selection 1752”, met typerende wijnen uit de dorpen van de noordelijke Beaujolais.
8. Indrukwekkend en onvergetelijk was de degustatie boven op de heuvel van LA CÔTE DU PY in MORGON-VILLIÉ met Baptiste Condemine.
   Hij liet ons kennismaken met de typische terroirs van Morgon. Onvoorstelbaar leerrijk.
   We proefden Morgon ‘Les Climats’ 2013, Morgon ‘Les Lys’ 2012, Morgon ‘Les Lys’ 2011, Morgon ‘Claude Pillet’ 2011, van druiven uit 100% Côte de Py wijngaarden en absolute topwijn, Morgon ‘Claude Pillet’ 2010, eveneens grote wijn.
9. Op maandag rondden we onze reis af in schoonheid op het DOMAINE MICHEL JUILLOT in Mercurey in de Chalonnais) met Laurent Juillot. Laurent is een joviale wijnmaker, gehuwd met een Belgische en tijdens onze reis was het volop wereldbeker sfeer en zowel Frankrijk als België waren nog niet uitgeschakeld. Beide landsvlaggen waren dan ook present tijdens onze casse-croûte met bijhorende tasting.
   We proefden tal van witte en rode Mercurey uit recente jaren, maar ook uit 2007, 2008 en een onvergetelijke Mercurey premier cru ‘Clos de Barraults’ uit 2003 in Magnum. Wat een frisse tonen had deze wijn.  Vorig jaar verkocht Laurent een perceel op de legendarische heuvel van Corton, maar gelukkig liet hij ons genieten van Corton Perrières Grand Cru uit 2010. Indrukwekkende wijn, met ongelooflijk potentieel.

Wie interesse heeft voor wijnreizen naar Bourgogne, België, Bordeaux of Champagne kan terecht op de website van de Davidsfonds Cultuurreizen. www.davidsfonds.be
fotodagboek

2014, een jaar met mooie vooruitzichten

2014 wordt een beloftevol reisjaar. Ik verheug me nu al bij het vooruitzicht dat we verschillende Italiaanse wijnregio’s zullen verkennen en (her)ontdekken. Op het programma staan Sicilië, Piemonte, Marches en verschillende noordelijke gebieden.

Eind de jaren zeventig zette ik voor de eerste keer voet op Italiaanse grond en vele reizen volgden. Ik hou van Italië en ben al jaren in de ban van kunstwerken, architectuur en de ongelooflijk mooie natuur. Maar meer nog, geniet ik van de levendige Italianen, hun heerlijke keuken en vooral hun wijn. Italië heet niet voor niets “Oenotria”, land van wijn.
Het land bestaat uit 20 gewesten waar overal wijn wordt geproduceerd. Italië is één van de pioniers op het gebied van wijnproductie en het land produceert de meeste wijn in de wereld.

Mijn eerste ervaring met Italiaanse wijn was tijdens mijn studententijd. Als jonge studenten kenden wij Italië vooral van de goedkope banale wijn in 3 of 5 literflessen. In veel gevallen was deze verpakt in een buikfles met rieten omhulsel en lange hals, fiasco genaamd. Voor veel wijnliefhebbers was de naam van deze fles dan ook synoniem voor de inhoud ervan, maar dat kon ons toen niet deren. Hoe langer de flessenhals hoe leuker en menig studentenkot werd opgefleurd met deze aantrekkelijke flessen.
Maar in de laatste dertig jaar heeft de wijnbouw in Italië een onvoorstelbare vlucht genomen met als gevolg dat meer dan de helft van de wijnen tot een gewaarborgde herkomst behoren. We mogen gerust stellen dat de wijnbouw in Italië vanaf de jaren tachtig een echte (r)evolutie doorgemaakt heeft. Vooral in het zuiden van Italië wordt betere wijn gemaakt. Velen zullen zich wel herinneren dat een politicus enkele jaren terug een grens wou stellen tussen Noord en Zuid Italië. Hij ging zelfs zover om deze symbolische grens te vormen via een menselijke ketting. De grens was symbool tussen het rijke noorden en het eerder arme zuiden. Maar ook dit is veranderd in de laatste decennia. Het is onder meer dankzij de snel ontwikkelende kwaliteitswijnbouw in het zuiden dat de economie veel verbeterde. Met hulp van grote concerns uit het noorden en met steun van de EU werd intens geïnvesteerd. De meeste wijnen worden nu gegist in roestvrij staal en onder temperatuurcontrole. Sommige wijnbouwers in Puglia laten hun wijn zelfs rijpen in het frisse noorden met als argument dat ze dan vlotter hun wijn kunnen uitvoeren naar het buitenland.

Wijnen met veel persoonlijkheid
Over heel het land presenteren vandaag goede wijnmakers hun lekkere wijnen, meestal gemaakt op basis van autochtone druivenrassen. Dat maakt de Italiaanse wijnen zo aantrekkelijk: elke streek heeft zijn eigen druivenrassen, wijnstijlen en productiemethodes. Voor de avontuurlijke wijnreiziger is Italië dan ook een heerlijk land om te ontdekken. In het hoge noorden, in Lombardije, Alto Adige en Friuli, worden verfrissende witte en lekkere mousserende wijnen gemaakt, terwijl de streek van Veneto de beroemde Valpollicella en Amaronewijnen levert. Op de uitlopers van de Alpen vinden we pittige en smaakvolle wijnen, gewoonlijk gemaakt van één druivenras. Midden Italië herbergt dan weer de beroemde wijngaarden van Toscane, Umbria, Abruzzen en het veelbelovende wijngebied van De Marken. In het diepe zuiden, zijn Puglia en Campania sterk opkomend en op het eiland Sicilië, worden zelfs druiven geoogst op de flanken van de Etna.

In de verschillende gebieden spelen tal van mesoklimaten een belangrijke rol, in die mate dat ze een specifieke invloed hebben op de wijnen. Door de uitgestrektheid van het land is het klimaat heel gevarieerd. In het noorden worden de wijngaarden beschermd door de Dolomieten en de Alpen. Verschillende meren zoals het Garda meer, het Como meer en het Lago Maggiore zorgen voor een goede temperatuurregulering. In de Po vlakte heerst een continentaal klimaat met heel hete zomers en vrij koude, maar vochtige winters. Vooral in de vlakten van Emilia-Romagna kan het hard vriezen en stevig sneeuwen. De Noordelijke Apennijnen krijgen in de winter veel sneeuw, maar zorgen in de zomer voor afkoeling, wat goed is voor de rijping van de sangiovesedruif in Toscane en Umbria. In Zuid Italië is het warm en droog. Maar in Sicilië zorgt het centraal gelegen gebergte voor goede afkoeling. Al deze elementen dragen bij tot de enorme diversiteit van Italiaanse wijnen.

Il Piemonte del Vino
Ik heb mijn hart verloren in Piemonte. Dit jaar gaan we met de VVS, Vereniging Vlaamse Sommliers voor een week op wijnreis naar Piemonte en ook met de studenten “Gastronomie” van de Hotel- en Toerismeschool trekken we op studiereis naar de Slow Foods regio.
De laatste jaren verbleef ik regelmatig in deze – wat miskende – regio in het noordwesten van Italië. Dat resulteerde in 2010 in het boek “Piemonte naar ieders smaak”, uitgegeven bij uitgeverij het Davidsfonds (helaas bijna uitverkocht).

Samen met Toscane is Piemonte de meest befaamde wijnstreek van Italië en de belangrijkste wijngaard in het noordwesten van Italië. Nochtans zijn de natuurlijke omstandigheden voor wijnbouw in Piemonte niet ideaal en toch worden hier veel grote wijnen gemaakt. De streek ligt als een soort amfitheater tussen de uitlopers van de Alpen, de Povlakte en de Apennijnen. Piemonte is qua oppervlakte slechts het vijfde wijngewest van Italië, maar het heeft wel het hoogste aantal DOC (45) en DOCG (13) wijnen. In Piemonte vinden we heel weinig tafel- of landwijnen. We kunnen Piemonte indelen in twee grote wijngebieden. Het zuidoosten, ten zuiden van de Po, met de twee grote regio’s: Langhe en Monferrato. Hier vinden we belangrijke appellaties zoals Barolo en Barbaresco. De andere gebieden liggen op de uitlopers van de Alpen, ten westen en noorden van Turijn, in de provincies Vercelli, Biella, Novarra en Verbania. Deze laatste wijnen zijn minder bekend, maar in deze streken vallen werkelijk ontdekkingen te doen voor de avontuurlijke wijnreiziger.

Sporen van wijnbouw in de regio gaan terug tot de 6de en 5de eeuw voor C, maar net als in veel andere Europese wijngaarden hebben ook hier de Romeinen de wijnbouw verder uitgebouwd en verfijnd. Toch was het wachten tot de 18de eeuw voor een kwaliteitsdoorbraak. Dat gebeurde onder impuls van het koningshuis van Savoye. De hertogen stimuleerden technologische innovaties en lieten de wijngaarden indelen naar ligging en bodem. Vandaar dat sommige auteurs de wijngebieden van Alba vergelijken met de vele kleine wijngaarden in de Bourgogne, waar monniken eveneens de wijngaarden indeelden naar ligging en bodemsamenstelling.
Bijna een derde van Piemonte is beplant met wijngaarden en in elke provincie van Piemonte groeien druiven en wordt wijn verbouwd. De gemiddelde hoogte van de wijngaarden is 350 m. Ze omvatten bijna 53.000 ha, die gemiddeld 3 miljoen hl wijn leveren, waarvan 80% DOC(G) wijn. Piemonte produceert voor drie vierde rode wijn, de rest is verdeeld tussen wit, mousserend en zoete wijn.
Piemonte is dankzij de Alpen beschermd tegen de koude en vochtige klimaatinvloeden uit het noorden en geniet anderzijds van mediterrane invloeden uit het zuiden en zuidwesten. Deze unieke combinatie zorgt voor een uitstekend mesoklimaat die heel goed is voor de wijnbouw en de groenten- en fruitteelt. Veel warmte overdag en een extreme afkoeling ’s nachts is goed voor de rijping van druiven en andere teelten. In de Povlakte, tussen Turijn en Cuneo wordt het in de zomermaanden heel warm. Temperaturen tussen 35 en 40°C zijn niet uitzonderlijk. Deze streek levert veel fruit en groenten. Meer naar het noorden, in de gebieden rond de meren heerst een meer gematigd klimaat met warme zomerdagen en koele nachten. Kenmerkend voor Cuneo zijn ook de dichte mistbanken in het najaar. De plaatselijke druif nebbiolo betekent overigens mist. Op de uitlopers van de Alpen kan het onweerachtig zijn en is er risico op hagelinslag.
Piemonte heeft een zeer gevarieerde bodemstructuur met kalk, leisteen, schiste, porfier en rotsresten. De bodem van Piemonte bevat hoge concentraties mineralen zoals ijzer, magnesium, kalium, fosfor en koper. Sommige streken zoals Barolo zijn ingedeeld naar bodemgesteldheid en hoogte. De beste wijngaarden liggen op steile hellingen en naar het zuiden gekeerde flanken. Sommige percelen liggen aan de alluviale uitlopers van de bergen. De mooiste wijngaarden liggen ten zuiden van de Po, binnen de grenzen van twee grote regio’s: Langhe en Monferrato.

Belangrijkste wijnstoksoorten
Net als in andere wijngaarden van Italië zijn de wijnen van Piemonte zeer persoonlijk qua smaak en aroma. Dat komt vooral door het gebruik van autochtone druivenrassen, die hier opvallend grote wijnen leveren. Sommige druivenrassen worden in andere gebieden aangeplant, maar geven daar nooit weer wat ze in Piemonte aan de wijn geven.
Volgens de gegevens van de “Assessorato Agricoltura” zijn er ongeveer 50 verschillende druivenrassen aangeplant in Piemonte, maar slechts een 9-tal zijn echt belangrijk voor de wijnbouw. De belangrijkste druivenrassen zijn barbera, moscato bianco, dolcetto, nebbiolo, cortese, brachetto, freisa, grignolino en arneis. Sommige plaatselijke druivenrassen, zoals bonarda en croatina worden in kleine hoeveelheden toegevoegd aan beroemde DOCG wijnen, zoals Ghemme en Gattinara. Veel druivenrassen lenen zich zowel voor droge wijnen als voor zoete en mousserende wijnen, zowel bij rode als witte wijn. In mindere mate zijn ook internationale druivenrassen terug te vinden zoals pinot noir, pinot blanc, gewürztraminer, merlot, syrah, riesling, e.a. Opvallend is de toename van de populaire chardonnay met een erkenning binnen de DOC Langhe “Langhe chardonnay”.
In een volgende bijdrage bekijken we de belangrijkste appellaties van Piemonte.

Onlangs zat ik met enkele wijnvrienden te genieten rond een goed glas wijn en al snel ontspon zich een geanimeerde discussie over … wijn.  Hoe kan het ook anders.
Eén van de discussies ging over de toekomst van de wijnbouw, de consumptie en de smaak van wijn. Iemand beweerde dat, onder invloed van de steeds toenemende technologie, de wijncultuur zichzelf zal vernietigen.  Meer zelfs, hij stelde dat vandaag geen slechte wijn meer wordt gemaakt en dat er een overaanbod is aan goede wijn. Wat een paradox. Hoe kan je nu teveel goede wijn hebben en aldus de wijncultuur ondermijnen, vroegen we ons af.
Aan de basis van de steeds betere wijnen van het laatste decennium ligt het areaal aan technische hulpmiddelen en innovaties, waardoor omzeggens elke wijn correct op de markt komt. De hedendaagse wijnbouwer vergist zijn most onder temperatuurcontrole of heeft roestvrijstalen tanks in zijn kelder staan. Hij weet ook zeer goed hoe je correcties moet aanbrengen in wijn, die er op gericht is om een smaak te verkrijgen die de meeste consumenten graag hebben.  Ook de kennis van het werk in de wijngaard is toegenomen, waardoor gezonder fruit wordt binnengehaald (wat overigens een van de redenen is van het hoger alcoholgehalte in veel Europese wijnen. Niet enkel de opwarming van de aarde, maar vooral het oogsten van betere en rijpere druiven ligt aan de basis van het hogere alcoholgehalte).
De andere kant van de medaille is het feit dat heel veel wijnen op elkaar beginnen te lijken. Soms noem ik ze techno- of fastfoodwijn. Ze zijn soepel, toegankelijk en gemakkelijk te drinken. Maar ze missen persoonlijkheid.  In deze wijnen mis ik het samenspel van natuurelementen, de bodem, het druivenras en de hand van de wijnmaker. Ze zijn gemaakt door goed geschoolde wijnmakers, maar ze zijn vooral technisch gemaakt.
Ik geloof niet dat de wijncultuur kan verdwijnen, maar het jaarlijks productieoverschot – om en bij 50 miljoen hl, dit is een echte wijnoceaan –  zal nog toenemen.
Het is een opdracht voor de journalist – sommelier en wijnhandelaar om wijnliefhebbers te laten kennismaken met goede wijnen, gemaakt door wijnboeren die tegen de stroom in varen en zoeken naar authenticiteit in hun wijn.  Wijnen met persoonlijkheid, die heerlijk proeven en waarin je de herkomst, de druif of stijl kunt herkennen. Wijnen die de massa en de middelmaat overstijgen. Wijnen die authentiek zijn, waarin je de passie proeft van de producent.  Gelukkig zie ik in mijn omgeving veel jonge en minder jonge wijnboeren die deze boodschap begrepen hebben.
Er is heel veel wijn, daar heeft mijn vriend gelijk in, maar er is ook heel veel goede wijn.

Woensdag 18 september organiseerden we met de Vereniging Vlaamse Sommeliers voor de negende keer de grote proeverij, waar de beste Belgische wijnen worden beoordeeld.
Met de proeverij “Belgische Wijn van het Jaar” willen wij als Vlaamse Sommeliers onze appreciatie en geloof in de Belgische wijnbouw duidelijk maken.
We merken ook dat de Belgische wijnbouwers trots zijn op hun product en deze uitdaging, die een stimulans is voor de Belgische wijnbouw, willen aangaan.
40 professionele sommeliers proefden 60 stalen en dat leverde 21 medailles op.
Heel wat proevers loofden de grote kwaliteit van de geproefde wijnen. Deze wedstrijd is een belangrijke ondersteuning van de Belgische Wijnbouw.

Dit zijn de resultaten:

Gouden medailles:

Schuimwijnen :
– Pietershof – Crémant de Crindael
– Vignoble des Agaises – Ruffus Blanc de Blancs
– Vignoble des Agaises – Ruffus Brut Sauvage
– Schorpion – Chardonnay Brut
– Schorpion – Zwart Brut
– Entre-Deux-Monts – Wiscoutre
– Schorpion – Goud Brut

Witte wijnen:
– Château Bon Baron – Chardonnay
– Clos d’Opleeuw – Chardonnay
– Waes – Waes Wit
– Aldeneyck – Pinot Gris Barrique
– Hoenshof – Chardonnay/Wurzer

Rode wijnen:
– Château Bon Baron – Pinot Noir
– Domein Uylenbergher

Zilveren Medailles:

Witte wijnen:
– Entre-deux-Monts – Chardonnay
– Domaine du Ry d’Argent – Solaris
– Aldeneyck – Pinot Gris
– Hoenshof – Chardonnay Barrique

Rode Wijnen
– Château Bon Baron – Acolon
– Château Bon Baron – Divo Nanto
– Hoenshof – Cuvée Hoenshof

Een grote proficiat aan de winnaars.

Volgens de bekende oenoloog Philippe Cambie,  actief is in de Rhône vallei wordt het oogstjaar 2013 gekenmerkt door een zeer late oogst. Volgens Cambie is dit een terugkeer naar de jaren ’80 / 90 van vorige eeuw. Sinds 20 jaar werd er alsmaar vroeger geoogst. In vergelijking met de jaren ’80 wordt vandaag gemiddeld 14 dagen vroeger geoogst. Dat heeft o.a. te maken met de opwarming.
In de meeste wijngaarden van Frankrijk start de oogst met minstens 3 weken vertraging als je vergelijkt met de laatste 10 jaar. Dat betekent dat de maanden september en oktober cruciaal zijn voor de kwaliteit van het oogstjaar. Ook in België wordt met spanning uitgekeken naar het weer in september en oktober. Na de erg kleine oogst van 2012 hopen alle wijnbouwers dat ze dit jaar een normale en goede oogst mogen binnenhalen.

Mijn vele wijnreizen hebben me in alle uithoeken van de wereld gebracht en de vele ontmoetingen met plaatselijke wijnbouwers deden mij het wonder van de natuur nog beter begrijpen.
In Central Otago in het zuiden van Nieuw Zeeland voelde ik de bijtend koude wind die uit de zee over de wijngaard jaagt. De meest zuidelijke wijngaard van de wereld ligt op 3000 km van de Zuidpool en laat de druiven uiterst langzaam rijpen, waardoor ze hele veel aroma’s en smaak krijgen. Ik geniet nog van het zicht op een uitgestrekt meer dat de hooggelegen wijngaarden van Mendoza in Argentinië bevloeit met smeltwater van de Andes.  In Sicilië zag ik de wortels van de druiven heel diep hun weg zoeken door de vulkanische bodem van de Etna en langs de Moezel brak ik bijna mijn nek op de steilste wijngaarden die ik ooit mocht aanschouwen.
Ik klauterde over galets, de grote, ronde keien in Châteauneuf-du-Pape, ze zorgen voor extra rijping van de druiven als ze ’s nachts hun warmte afgeven en ik ervaar nog de intens kille mist die ‘s morgens vroeg als een melkwitte deken over de wijngaarden van Carneros in Californië hangt. In Portugal trokken we met de rugzak dagenlang door de spectaculaire terrassen langs de Douro en nabij Kaapstad genoten we op Cape Point,  het uiterste puntje van het Afrikaanse continent, van de stevige bries uit de Atlantische Oceaan. Nooit vergeet ik de wandeling met wijnbouwer André Ostertag door zijn wijngaarden in de Elzas. Zijn 17ha wijngaarden zijn ingedeeld in 100 kleine percelen “Jardin de Vignes” volgens de ondergrond en ligging ten opzichte van de zon. Hij leerde me dat de invloed van de bodem en het klimaat mede bepalend zijn welke soort druif en welk type wijn je maakt. Deze ervaringen op mijn vele wijnreizen maakten mij bewust dat er vier elementen zijn die noodzakelijk zijn om een goede wijn te maken, namelijk de invloed van het klimaat, de samenstelling van de bodem, de soort druif en de invloed van de wijnmaker. Samen vormen ze het klavertje vier van de wijnbouw.